პოეზია

საბინა ლორენცი

თარგმანი: ს.კ.

კორონა

წარმოიდგინე დასაწყისის სადგურების კოორდინატები, როცა

ჩვენ მივდივართ: იასამნების ფერები, და ვაშლის ყვავილები

– კანის სარკე, ისევ ეს უსათაურო სიმღერა,

თავის გაყიდვის იმედით, იმედით, რომ აღმოსავლეთის ქარი ტანსაცმელში

შეაღწევს და წვეთები მთვარეზე დაეცემიან, თითქოს ეს შეეძლოთ

ციურ სხეულებს, არც 0 ან 1, მათ შორის ადგილია, ქარი

ასე დადის, მტრედებს შორის, მათი კანის გავლით, თითქოს იბრძოდეს

მათი ფრთებიდან ყინულები ამოსაცლელად, გასული წლის ბუმბულების, თითქმის

აღარც ჩანან, როგორც უწონადობა მოსალოდნელი წვიმის,

ოდნავ უფრო თხელი და ბასრი პირით, შედეგები ჩრდილოეთის ფორმებიდან.

ნახე ტბის წყნარი ნაწილები, უფრო ცივი

ფენები წყაროებიდან, და წყლის სტრიდები

სუბლიმაციის ზონაში მიიჩქარიან, ფილიგრანული

მოთხოვნებით, გრძელ საშინელ ფარდის

დასაშვებად, ყალბი

ბალანსისთვის: ყოველთვის

მოსიარულე ფიგურები, მონაცემების ხმაურში იცინიან,

რომ ვერ გაიგონ საკუთარი ხმა, თამაში

დანიშნული კარტებით, ფორმულები, ფარულად

დამსჯელი მამა ღმერთისგან თავის დასაღწევად.

წარუმატებელი მცდელობები

დროის. შენი ძვლები აქ იქნება.

არქეოლოგები, ალბათ, ერთ დღეს ამოთხრიან მათ.

შენ არა. შიშველი ქარი შემოგეკვრება

კანზე, იდგებიან შენი თმები დაკარგული

ჯავშნის წინააღმდეგ, შენი აპლიკაციის, რომელიც

დაგიფარავს,

ზემოთ წყნარი ცაა, რომელიც ამ

ატმოსფეროში ლურჯად ანათებს.

#Orlando

             მესთვის

მოდი, ვიაროთ, ერთი ნახტომი ცეცხლზე

შემდეგ თოვლამდე, მომავალი სხვა

მხარესაა ექსპორტისა და კვლავშობის

უწყვეტი ციკლ. იქ ვხვდებით

პატარა ჩიტებს ზამბახის ყვავილებს შორის, ცის-

სარტყელის ფერებ, და მტვერ,

უღმერთო, ეს ქალაქი, სიძულვილის გარეშე, გახვეული

გალაქტიკურ ცირუს ღრუბლებში, სადაც ჩვენ გამოცნობას

ვცდილობთ არტეფაქტების, რომლებითაც ჩვენ ჩვენი კაცობრიობისგან

გვძარცვავენ, დაჯერებით, რომ რომელიმე ღმერთი

მათ მხარეს დგას. კოდ O O ქ, როგორც

ცხოვრების ნიმუში, უკვე გამოყენებული

განუსაზღვრელი, დროით დამტკიცებული

მორიგი გაცვეთილი გრძნობები. ზიზღი®

როგორც გაფორმებული სავაჭრო ნიშანი. რას ხედავდნენ

ისინი, ტაშს რას უკრავდნენ? მოხმარებას, სერიულ-

მკვლელობებს, ომებს, დაპყრობი.

შიში და სიკვდილი, დანარჩენი მხოლოდ ბიუროკრატიაა.

ჩვენ ისევ ახალგაზრდები ვიყავით, გვავიწყდებოდა, რომ სამყარო

ჩვენზე იმდენად შეყვარებული არ იყო, რამდენადაც ჩვენ – ერთმანეთზე.

ვოცნებობდით დღესასწაულზე. შობაზე,

როგორც ადამიანურ აქტზე. თანა-

ვარსკვლავედების გათანაბრებაზე. მტვერზე. ისევ გვეღვიძებოდა

სხვა სქესში.

თვითგაფლანგვა ეპოქებით, ნახტომები

ცეცხლზე. შესაძლებლობების სულთა ორკესტრები,

მარადიულად უცხო. ბურლესკი. ოაზისი

წვიმაში. 300 წლის სიცოცხლე როგორც სიყვარულის

ყველაზე მძაფრი ნიშანი. როგორც ველური ჩიტები იკვებებიან.

განაგრძე ცეკვა.

Widget is loading comments...
ასევე იხილეთ
ლუიზა გლუქი – დამხრჩვალი ბავშვები; მესინჯერები
თარგმანი, პოეზია
ლუიზა გლუქი – დამხრჩვალი ბავშვები; მესინჯერები
ბერნადეტ მაიერი
თარგმანი, პოეზია
ბერნადეტ მაიერი
ივა თადიაშვილი – “გინახავს სადმე ცოცხალი ინდიელი?”
პოეზია
ივა თადიაშვილი – “გინახავს სადმე ცოცხალი ინდიელი?”
saturnlyrik, 2024
თარგმანი, პოეზია
saturnlyrik, 2024
ანტონენ არტო – რათა დასრულდეს ღმერთის სამსჯავრო
თარგმანი, პოეზია, სხვადასხვა
ანტონენ არტო – რათა დასრულდეს ღმერთის სამსჯავრო
ვისენტე უიდობრო – ალტაზორი ანუ მოგზაურობა პარაშუტით
თარგმანი, პოეზია
ვისენტე უიდობრო – ალტაზორი ანუ მოგზაურობა პარაშუტით
რობერტო ბოლანო – ლექსები
თარგმანი, პოეზია
რობერტო ბოლანო – ლექსები
გვანცა ბახუტაშვილი – ლოცვები და შელოცვები
პოეზია
გვანცა ბახუტაშვილი – ლოცვები და შელოცვები
ფილიპ ლამანტია – გახილულება
თარგმანი, პოეზია, სხვადასხვა
ფილიპ ლამანტია – გახილულება
81