პოეზია

ნიკა გეი

***
არ ვიცი რატომ ვაკეთებდი იმას რასაც
მთხოვდნენ
თითქოს არაფერი მესმოდა
როგორც ქვას არ ესმის რატომ არის ის ქვა
და არა ველური ვარდის ჯიში ვიღაცის ქოთანში
ფანჯრის ნათელ მტვერში
რომელსაც ქარი ხვეტს და ილაგებს მხილველის
სურათში
<<შეხედეთ ამ ქალს მას არაფერი გაეგება
მას არაფერი ესმის>>
ამბობენ ხმები
და გზაზე როცა მიწა მიმქონდა ჩემი ერთადერთი
მცენარისთვის
რომელსაც ჯერაც ეცოცხლა არ მომეკლა
ვფიქროდი როგორი მძიმეა
მიწა რომელსაც მივათრევ
როგორც თავად ჩემი სხეული
და ვიცოდი რომ ეს ერთი და იგივეა
რომ მხოლოდ მიწა ვარ ყვავილისთვის
არ ვფლობდი ჩემი სხეულის ერთ მცირედ
ნაწილსაც კი
რომელიც პასუხს აგებდა მათ ქმედებებზე
და როცა მას მივუახლოვდი
მის საოცრად პატარა პირს
რომელმაც გახსნა დალუქული ბარათები
და დამწყვდეული ჩიტების სარკმელი
უეცრად ვიგრძენი რომ ის სრულებით არ მომწონს
მაგრამ ეს ჯერ კიდევ იყო გრძნობა
რომლის ფლობაც რაღაც ცოცხალთან ორგანულთან
მაკავშირებდა
რომელსაც მოყვა სრული გულგრილობა და სიცარიელე
და ეს უკანასკნელი ყველაზე საშინელი
რაც ბოლოს გავიაზრე
თითქოს აზრი ის მყვარებოდა და მსურვებოდა
იყო ერთადერთი რამ რაზეც ვეკიდე ეს ბოლოხანი
და უეცრად ის გაწყდა განადგურდა
სადღაც დაუსრულებელ ატომში შენივთდდა
***
როცა რამდენიმე უცხო ლანდს გადავეყარე
ჩემი ცხოვრების გზაზე
სადაც არაფერი მნიშვნელოვანი
ან ოდნავ თანდაყოლილ ზომიერებით ნარჩევი
თითქოს მე ვიცოდი რაც იყო ის სიტყვები
რომლებსაც ამოვეხაპე მათი უპეების სიმძიმიდან
როგორღაც დაკიდებული ქუთუთოების მწარე
და არც ერთი წინადადება ერთმანეთს არ ეწყობოდა
აზრებს თავიანთ სარჩულებს ამოტრიალებულთ
ვგრძნობდი ვბოდავდი როგორც ციების მსხვერპლი
როგორც მკვდრებთან ახლახანს სტუმრად შეთვისებული
ერთ-ერთი აჩრდილი
და ცივი ქალები ჩემ ირგვლივ
მათი გრილი თვალები და სუსტი ფეხები ჩემს ყელზე
კვლავ დების სიმღერა ჩამესმა
როგორც დამტვრეულ ყინულის თოჯინაზე
ოდნავ ავლოკე მისი სახე ოდნავ შევჭამე მისი ყური
ისევ ისე მიტოვებული ამ ქალისაგან
მე მას ჩემს ნახევარ ტანს ვატანდი
მე მას ჩემს ნახევარ ცეცხლს ვუნთებდი
და ყოველი ნახევარი რაც გამაჩნდა და დავტოვე იმ წამში
რომელიც გატყდა
რომელმაც მიღალატა ჩემს ძილში შავი ყუთივით დიდი
და გაუცემელი
ან აუტანელი აუტანელი ტვირთის მსუბუქი რხევა
ეს სისუსტე და ცრემლები
რომლებსაც შენ ვიცი არასდროს შეიყვარებ
პირველმა შენ მამაჩემის შემდეგ მომეცი სახელი
და მერე უკანასკნელად
ცივი წყლებისა და ელფების ქალბატონმა
შენი თმის ფერფლით რომ გამომკვებე
თავიდან მწვანე მაჭამე შემდეგ წითელი ნარინჯისფერი
და კვლავ ეს შავი სიგრილე შუბლზე ტკივილით მსკდომი
ყოველთვის გზაჯვარედინის ბავშვს გიწოდებდი
რა ანათებს შენს სახეზე
თეთრ პირში ღამის ონკანი მცირედ მოშვებული
და მოწამლული
ნაკადი უმოწყალო შეუბრალებელი
თავისი თავის მომხმობი
ამით სულ ოდნავ გიახლოვდები
ეს უკომპრომისოდ წაგებული ომი
რომელიც ჩემს სარკეზე მაღალია
და ყველა ჩემს დარჩენილ ანარეკლზე
მსხვრევის სითბოში
და არც ერთი წყალი არ ყოფილა ასე მძიმე
ასე მხრჩობი როგორიც შენი და ჩემი
მათი გადაკვეთა საუკუნის ერთ ასოდ
მისი დროის ვინაობაში როცა გაცხადდება რაღაც
დიდი და ნათელი
Widget is loading comments...
ასევე იხილეთ
ლუიზა გლუქი – დამხრჩვალი ბავშვები; მესინჯერები
თარგმანი, პოეზია
ლუიზა გლუქი – დამხრჩვალი ბავშვები; მესინჯერები
ბერნადეტ მაიერი
თარგმანი, პოეზია
ბერნადეტ მაიერი
ივა თადიაშვილი – “გინახავს სადმე ცოცხალი ინდიელი?”
პოეზია
ივა თადიაშვილი – “გინახავს სადმე ცოცხალი ინდიელი?”
saturnlyrik, 2024
თარგმანი, პოეზია
saturnlyrik, 2024
ანტონენ არტო – რათა დასრულდეს ღმერთის სამსჯავრო
თარგმანი, პოეზია, სხვადასხვა
ანტონენ არტო – რათა დასრულდეს ღმერთის სამსჯავრო
ვისენტე უიდობრო – ალტაზორი ანუ მოგზაურობა პარაშუტით
თარგმანი, პოეზია
ვისენტე უიდობრო – ალტაზორი ანუ მოგზაურობა პარაშუტით
რობერტო ბოლანო – ლექსები
თარგმანი, პოეზია
რობერტო ბოლანო – ლექსები
გვანცა ბახუტაშვილი – ლოცვები და შელოცვები
პოეზია
გვანცა ბახუტაშვილი – ლოცვები და შელოცვები
ფილიპ ლამანტია – გახილულება
თარგმანი, პოეზია, სხვადასხვა
ფილიპ ლამანტია – გახილულება
68